เรื่องที่สร้างความอึดอัด และทำให้กังวลมากที่สุด คือ "จะไปรับปริญญาทันไหมเนี่ย"
หมอบอกว่า วันที่ 1 ก็ออกได้
พออีกวันก็มาบอกว่า "นอนอีกวันละกัน"
ผมอยากต่อยหน้าหมอ ...... มาหลอกกันทำไม (วะ)
สุดท้ายพระเจ้ายังให้ทุกอย่างทันเวลา ผมไปรับปริญญาสมใจ แม้จะเกือบตายคาชุดครุยก็ตาม

เราสำเร็จการศึกษาแล้ว แม้ว่าจะเสียดายกับบางอย่างที่อยากได้มาตลอดทั้ง 3 ปี แต่ไม่ได้มาก็ไม่เป็นไร อาจเป็นเพราะเรารู้แต่แรกแล้วว่า "นี่ไม่ใช่เวลาของเรา"

ไม่เป็นไร.... เราพิสูจน์ตัวเองไปแล้ว เราไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองอีกแล้ว

เราจบการศึกษาแล้ว และเรากำลังจะก้าวต่อไปในการรับใช้ และหวังว่า "พระเจ้าคงจำได้ว่าเราอยากเรียนต่อมากขาดไหน" เราต้องการ Degree เพิ่มอีก และเรายังอยากไปต่อ ที่นี่ เรามีอะไรให้จำมากเกินไป อาจจะได้เวลาต้องคิดเรื่องอนาคตซะที

เราจะไม่ยอมทิ้งโอกาสอีกแล้ว

พระเจ้าไม่สาย แม้แต่เรื่องอาการป่วยไข้ เรื่องความสำเร็จ และเรื่องส่วนตัว อันที่จริง การป่วยครั้งนี้สอนให้เรารู้จักคำว่า "การเกิดใหม่"จริงๆ พระเจ้าได้พลิกสถานการณ์ที่แย่ และเลวร้ายด้วยความตายที่เราควบคุมไม่ได้ และพระองค์ได้เปลี่ยนทุกสิ่งทั้งหมดในพริบตา มนุษย์อย่างเราควรจะดีใจที่พระองค์รัก และอยู่ใกล้เรามากมาย และตอนป่วยนี่แหละ ที่ความรักของพ่อ ความรักของแม่ และคนในครอบครัวชัดเจนมาก ความรักของพี่น้องที่มาเยี่ยม แม้แต่กระทั่งอาจารย์สมบูรณ์ อินแสงก็แวะมาด้วย บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เราเรียกร้องในใจก็ได้ .... การได้รับการเอาใจใส่

เรา ok แล้ว อย่างน้อยก็รู้สึกว่า "พระเจ้าเอาบางคนที่แสนดีเข้ามาในชีวิตตอนป่วยพอดี" เวลามันไม่ได้น้อยเลยกับการเดินสวนกันไปสวนกันมาบนโลก แต่เวลามันช่างยาวนานเมื่อเราวางใจในพระเจ้าที่ไม่จำกัด

พระองค์เปลี่ยนความโศกเศร้าเป็นความชืนชมยินดี
พระองค์เปลี่ยนการร้องไห้เป็นเสียงหัวเราะ
พระองค์เปลี่ยนป่าแห่งคำสาป ความมืด และฝนตกหนักให้เป็นทุ่งหญ้า ดอกไม้ และลมพัดสบาย
พระเจ้าที่ผมรู้จักไม่เคยมีคำว่า "เวลาน้อยไป ทำให้ไม่ทัน"ในพจนานุกรมของพระองค์