ปีที่แล้ว เป็นปีแห่งความห่วยแตก เป็นปีแห่งความทุกข์ และความซวยบรมโคตร ไม่รู้ว่าทำไมความซวยมารุมเอาในปีเดียว ชนิดที่เรียกว่าถ้าตายได้คงต้องตายวันละ 10 หนถึงจะพอ แล้วเราก็มีความรู้สึกว่าอยากจะตายจริงๆซะด้วยสิ

ปีนี้ช่วงไตรมาสแรก ความซวยยังตามมาเป็นระลอกๆ ราวกับว่าถ้าไม่วิ่งหนีมัน มันก็ไล่ฆ่าเรา แล้วเราก็ต้องตกเป็นเหยื่อของมัน ซวยซ้ำซวยซาก ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก็เหนื่อยไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งกับงาน กับคน กับความรัก กับการรับใช้

พอมารับงานที่คริสตจักร ทีแรกทำใจไว้แล้วว่าเราคงมาได้แค่นี้ ซวยชิบ เราคงตายแน่แล้ว และไม่ต้องการอะไรแล้ว ชีวิตหมดหวัง อยากตายให้มันพ้นๆ ไม่อยากสู้กับอะไรอีก เหมือนใช้พระคุณจากพระเจ้าไปหมดแล้ว และไม่มีให้อีก

กลายเป็นว่าเรื่องทุกอย่างได้รับการเฉลย เมื่อ
1. ช่วง promotion การซวยจบลง และเรื่องดีๆเริ่มเกิดขึ้น
2. ชีวิตส่วนตัวอยู่ในช่วงขาขึ้นแล้ว ^^ เราได้รับการเฉลยว่า "ที่มันไม่คู่ควรกับเรา มันกำลังรับผลกรรมไปเรื่อยๆ" และ "ที่มันคู่ควรกับเราก็ดีซะจริงๆ"
3. สารนิพนธ์เสร็จสิ้น
4. งานเดินอย่างมาก

จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไรเล่า เมื่อพระเจ้าเอาความซวย และตัวซวยออกไปจากชีวิต